Sevgili Günlük;

Yine ben. Şaşırdın mı?
Cevap versene?
Pardon bazen ne kadar aptal olduğumu unutuyorum. Senden cevap bekledim. Bu mümkün değil. Şimdi biraz kendimden bahsedeyim. Çok hasta oldum. Çünkü Burak çok hasta olmuştu. Onu kıskandım. Birlikte doktora gittik. Burak çok hastaydı. Ben az hastaydım. Ama yine de önce ben muayene olmak için çok uğraştım. Zorla hastaymış gibi yaptım. Sigorta hakkımı kullandım. Şimdi gerçekten hasta oldum. Ben tam bir aptalım. Hakkımı boş kullanmasaydım şimdi doktora gidebilirdim.
Hakkım boşa gitmiş oldu. Bu arada sana güzel bir haberim var. Hayattaki en büyük başarım. BABA OLUYORUM. İnşallah çocuğumun zekası Selma’ya benzer. Yoksa benim gibi salak bir şey olmasını istemem. Ama çok mutluyum. Çünkü 3 sene sonra çocuğumla aynı zeka seviyesinde olacağım. Onla birlikte 3 yaş zeka geliştirme oyunları oynayacağım. İnşallah zeka olarak Burak ve Fatih amcasına çeker. Çünkü onlar çok zeki. Ben onların zekasını çok kıskanıyorum. Hayatımda en büyük sıkıntılarımdan birisi de şudur;
Üzerime sürekli yemek döküyorum. Toplam 3 adet hücrem olduğu için yemek yerken çok zorlanıyorum. Keşke en az 10 hücrem olsaydı. Belki de o zaman yemek yerken üzerime yemek dökmezdim. Burak hiç üzerine yemek dökmüyor. Onu çok kıskanıyorum. Umarım bir gün ben de üzerime yemek dökmeden yemek yemeyi öğrenirim. Seni çok seviyorum günlük.